Coach Ellen - Gelukkig zijn me jezelf in je relatie en werk - Coach Ellen voor individuele & relatiecoaching & Spreker
Coach Ellen - Gelukkig zijn me jezelf in je relatie en werk - Coach Ellen voor individuele & relatiecoaching

Van de ene op de
ander dag lag mijn  

(stief)vader op sterven! 

Mijn familie

Mijn moeder Josefien, vader Hans, zus Karin, mijn schoonmoeder Annie en mijn (stief)vader Rob zijn allemaal overleden. Daarnaast ook mijn opa’s en oma’s. Ik heb geleerd, hoe verdrietig het ook is, na een periode van rouwen gaat het  leven toch weer door. 

Mijn lieve zus Karin

Mijn zus Karin was 13 jaar toen ze ziek werd. Ik kan me nog goed herinneren toen ik als meisje van elf jaar te horen kreeg dat mijn zus heel ziek was, ze had een hersentumor. Na haar 1ste hersenoperatie gingen we samen met mijn moeder en (stief)vader haar bezoeken.

Ik zie haar nog liggen in het ziekenhuisbed met verband om haar hoofd, ik viel bijna flauw. In die tijd wisten ze nog weinig. Op 39 jarige leeftijd is Karin na drie hersenoperaties overleden. Dit is alweer 23 jaar geleden. 

Mijn sterke Moeder

Mijn moeder kreeg op haar 48ste borstkanker. Ik was toen zwanger van mijn zoon. De borstkanker beheerste haar leven, ze stond er mee op en ging ermee naar bed. In die tijd sprak je niet over kanker maar men zei; “ze heeft K”.

Ze belandt in een achtbaan van emoties die niet meer stopte. Ook kreeg ze geen tijd om te wennen aan de nieuwe situatie. Mijn moeder was een zeer sterke vrouw en vocht twee jaar lang voor haar leven. Mijn zoontje was net 2 geworden toen ze overleed. Gelukkig was ze verlost van het lijden. 

Mijn zachte Vader

Mijn vader, een zeer lieve zachte man die een echte opa was, leed naast zijn hernia  al jaren aan Parkinson. In die tijd was ik alleenstaande moeder met twee kinderen. Hij leefde met veel pijn, maar je hoorde hem nooit klagen. Op een dag werd ik gebeld door mijn broer. Hij was overleden!

Door zijn Parkinson was hij op zijn hoofd gevallen. Die nacht was hij tijdens het water drinken onwel geworden, verdrietig genoeg ging toen het licht uit. We hebben nooit afscheid van hem kunnen nemen en dat is misschien nog wel het zwaarste wat ik heb mee gemaakt. Gelukkig had ik mijn lieve kinderen waar ik voor moest zorgen. 

Coach Ellen - Gelukkig zijn me jezelf in je relatie en werk - Coach Ellen voor individuele & relatiecoaching & Spreker

Mijn lieve schoonmoeder Annie

Ik leerde mijn huidige man Gert, de liefde van mijn leven, 18 jaar gelden kennen. Het was liefde op het eerste gezicht. We keken elkaar aan en de vonk sloeg over. Bij de eerst ontmoeting met zijn moeder was er meteen een klik. Jammer genoeg heb ik mijn schoonmoeder maar 6 maanden gekend. Met kerst werden we gebeld, dat zij met spoed naar het ziekenhuis was gebracht, haar hart!

Na een gevecht voor haar leven heeft ze, na twee hartoperaties en een darmoperatie binnen 4 dagen, het na 4 maanden op de IC te hebben gelegen, niet gehaald. Vier maanden lang gingen we elke dag naar de IC. Ze kon niet meer en wilde niet meer. Ze was op!  Ik heb zoveel bewondering voor haar, wat kon die lieve vrouw vechten voor haar leven. De 6 maanden dat ik haar gekend heb voelde aan als 6 jaar. Een lange tijd kon ik er niet over praten zonder te gaan huilen. 

Mijn sterke (stief)vader Rob

Mijn (stief)vader die ik leerde kennen op mijn 9de jaar, leed de laatste jaren van zijn leven aan de ziekte van Alzheimer. Ik werd al snel mantelzorger. In de eerste 5 jaar van zijn ziekte woonde hij nog alleen in Amsterdam-Zuid. Voor die tijd werkte hij jaren lang als drogist samen met mijn moeder, waar hij tot haar dood zielsgelukkig mee was.

Zelfstandig wonen in Amsterdam ging niet meer, en zo ging hij verhuizen naar een verzorgingstehuis in Hilversum op de gesloten afdeling, waar hij 5 jaar gewoond heeft met zeer liefdevolle verzorgende mensen om hem heen. 

Mijn (stief)vader was niet gemakkelijk. Hij was een belezen man die sterke onafhankelijke en eigenwijs was.  Maar dat begreep ik wel, want als je het Jappenkamp heb meegemaakt, zegt dat wel genoeg. 

Het verzorgingstehuis was wennen, terwijl hij zelf ook echt wist dat hij niet meer alleen in Amsterdam kon wonen. Dat werd echt te gevaarlijk. Soms zaten we samen op een bankje te huilen omdat we wisten dat er geen weg meer terug was. Toch bloeide mijn (stief)vader op. Hij deed mee aan de krantenclub en kon weer praten over politiek. Johan, één van de verzorgenden, nam hem onder zijn hoede en mijn (stief)vader vond het geweldig.

Hij hielp met het opmaken van bedden en werkte in de tuin, allemaal op zijn manier. Hij was onder gelijk gestemde en hij had weer een doel. Met kerst zat hij in zijn smoking aan het kerstdiner en danste met vele dames. Geweldig toch!

Het laatste jaar ging hij zo snel achteruit dat ik merkte dat hij niet meer wilde leven. Maar euthanasie zat er niet in, terwijl hij dat zeker had gewild. Want het alzheimer leven was voor hem niet meer een menselijk bestaan. Hij wist niets meer en kon niets meer. Hij wist niet meer hoe hij op een stoel moest gaan zitten of koffie kon drinken.

Mijn vader zou zeggen; Rouw niet om de dood, maar vier het leven.

Er kwam een moment dat hij van de 24 uur 4 uur wakker was. Hij sliep dus 20 uur per dag. Als ze hem toch uit bed hadden gehaald om te eten, zat hij te huilen op zijn stoel. Hij wilde weer naar bed want hij was zo moe. 

Op mijn verzoek had ik met mijn broer een afspraak met de specialisten. We kregen als eerste te horen dat hij was gevallen maar het zag er niet naar uit dat hij iets gebroken had. Het was zeer duidelijk dat mijn (stief)vader niet meer wilde leven.

In overleg met de arts hadden we afgesproken dat als hij iets zou breken of ziek zou worden, dat ze over zouden gaan naar palliatieve zorg. 

Die avond om 22:30 werd ik gebeld door het verzorgingstehuis, hij had toch zijn heup gebroken. 

En nu?

Samen met mijn man gingen we meteen naar hem toe. Hij lag in bed met vermoeide ogen, het was goed zo. Hij wilde niet meer. In overleg met de dienstdoende arts kreeg hij morfine tegen de pijn. De volgend dag moest ik afscheid van hem nemen. De arts die ik de dag daarvoor gesproken had zei; dit heb ik nog nooit meegemaakt. In goed overleg werd hij in slaap gebracht en kreeg morfine tegen de pijn. Het duurde 6 dagen voordat hij overleden was. 

Het waren 6 zware dagen maar we konden samen wel afscheid van hem nemen. Zo draaide we zijn muziek van Gilbert O’Sullivan “Alone Again” en Hotel California van de Eagels wat hij zo mooi vond. We praten met elkaar over vroeger en wat wij allemaal hadden meegemaakt. 

Het was een zwaar maar mooi afscheid, wat bij hem paste. 

Hoe moeilijk het nu ook is, er komt een tijd waar je het  leven weer kan leven. Met de mooie herinnering van je lieve familie zoals jij dat wil. 

Wat ik geleerd heb

Als ik iets geleerd heb in dit leven, is dat dood gaan, bij het leven hoort. Hoe moeilijk en verdrietig het ook is. Eigenlijk ben ik een ervaringsdeskundige geworden. 

Ik verwerk door dingen te gaan regelen. Zo vind ik het heel belangrijk dat er een mooi afscheid is. Ik maak een mooie video met foto’s van vroeger, regel ik de muziek en geef een toespraak waarin ik afscheid kan nemen. 

Na de crematie viel ik in een gat van verdriet. Of ik nu wilde of niet, ik stond op met verdriet, en ging naar bed met verdriet. 

Na twee á drie weken vragen mensen niet meer hoe het met je gaat, het leven is weer doorgegaan. En dat moet ook. Want rouwen hoort bij het leven. 

Het duurde bij mij 3 maanden voordat ik mijn leven weer echt kon oppakken. Dat ik mijzelf weer terug had gevonden. 

Een enthousiaste, vrolijke ondernemende vrouw. 

Er waren momenten dat ik tegen mijn man zei; ik wil mijn leven terug. 

Hoe zwaar het soms ook mag zijn, ik merk toch, doordat ik nu 60 jaar jong ben, ik het allemaal beter kan dragen.

Na het overlijden van mijn (stief)vader pakte ik mijn tijd als ik verdrietig was, dan ging ik op de bank Netflix kijken met een kop thee en koekjes. 

Toekomst

Ik werkte wanneer ik me sterk voelde en dat was goed. Soms werd ik wakker met een verdrietig hart en in de middag zat ik te lachen met mijn lieve man die mijn steun en toeverlaat is.

Alles wat ik in mijn leven heb meegemaakt heeft me gevormd tot wie ik nu ben. Als ik coach hoor ik vaak dat ik me goed kan verplaatsen in iemands verdriet. Men voelt zich vaak goed begrepen. 

Ik ben niet gelovig maar ik heb wel mijn eigen manier gevonden om hier mee om te gaan. Zo geloof ik dat ze met z’n allen feest aan het vieren zijn daarboven. En soms voel ik de aanwezigheid van mijn zus. 

Of het waar is of niet, maakt mij niet uit. Het helpt mij en daar draait het om. 

Ik ben dankbaar voor alles wat ik in mijn leven heb, familie en gezondheid en heb zeer veel bewondering voor wat ze hebben doorstaan. 

Mijn vader zou zeggen; Rouw niet om de dood, maar vier het leven. “Not to mourn death, but celebrate life”.

In deze verdrietig tijd waar vele mensen hun familie verliezen aan corona en geen passend afscheid kunnen nemen, hoop ik dat mijn verhaal je steun bied.  

Hoe moeilijk het nu ook is, er komt een tijd waar je het  leven weer kan leven. Met de mooie herinnering van je lieve familie zoals jij dat wil. 

Liefs Ellen

Samen een selfie maken  

Coach Ellen - Gelukkig zijn me jezelf in je relatie en werk - Coach Ellen voor individuele & relatiecoaching & Spreker